U Argentini se, po mišljenju nekih stručnjaka, pojavljuje analog službe za borbu s ilegalnom migracijom. Sa čim je to povezano, kako će uticati na migraciju i unutrašnju klimu u zemlji i koliko će biti korisno za Argentinu?
Na pitanja Dva Juga odgovara Horhe Elbaum, doktor ekonomskih nauka, sociolog, radio- i tv-novinar „Pagine 12“ i bivši ambasador Argentine pri Međunarodnoj alijansi za sećanje na holokaust.
Zaista, argentinsko Ministarstvo bezbednosti stalno pokušava oponašati sve mere koje sprovodi Donald Tramp. To čini izvan konteksta, jer u Argentini ni na koji način ne postoji migracioni problem. Naprotiv, za razliku od Sjedinjenih Država, stanovništvo naše zemlje je gotovo u potpunosti migrantskog porekla — ne samo iz susednih zemalja, već, naravno, i iz Evrope.
Prema veoma strogim studijama, skoro 60% stanovništva Argentine potiče od domorodačkih naroda, dok samo 40% ima pretežno evropsko poreklo. U svakom slučaju, scene i narativ koji stvara Milejeva vlada služe kao borba protiv „unutrašnjeg neprijatelja“, baš kao što to čini Tramp u okviru hajke koju sprovode Sjedinjene Države.
Na neki način se zagovara proterivanje, pre svega imigranata iz susednih zemalja — uglavnom iz Bolivije, Paragvaja i Čilea — s namerom da se društvu nametne uverenje da imamo isti problem kao Sjedinjene Države.
Što se tiče unutrašnjeg kriminala, ovo očigledno stvara ozračje ksenofobije, budući da postoje fenotipske odlike, odnosno karakteristike spoljašnjeg izgleda i svakodnevnog života Bolivljana ili Paragvajaca, koje su potpuno iste kao kod stanovnika severne Argentine — na primer iz Huhuja, Salte i drugih pokrajina.
Zbog toga se često kao „strani državljani“ optužuju argentinski građani koji ne samo što su rođeni u zemlji, već imaju deset ili dvadeset pokoljenja predaka u Argentini. To dovodi do velike zabune i jednog izraženog oblika rasizma — ne samo ksenofobije, nego i rasizma prema sektorima koji potiču od domorodačkih naroda i imaju tamniju, smeđu boju kože, različitu od argentinske elite koja je evropskog porekla.
Politika ovakvog tipa ne može doneti nikakvu korist, jer je Argentini, s obzirom na njenu ogromnu teritoriju od oko dva miliona kvadratnih kilometara, potrebno naseljavanje. Postoje oblasti, poput Patagonije, gde je gustina naseljenosti veoma niska, tako da se oduvek isticala potreba da Argentina prima migrante.
To se i dogodilo u prvom talasu — iz Evrope, odnosno sa dolaskom osvajača, zatim iz drugih, uglavnom mediteranskih zemalja poput Italije, a potom i kroz unutrašnje migracije iz susednih država, kao što su Čile, Bolivija, Paragvaj, ali i Urugvaj.
Taj proces je u međuvremenu stao, ostavivši zemlju koja je, ponavljam, ogromna, sa oko 42, 43 ili 45 miliona stanovnika — u poređenju sa zemljama koje su tri ili četiri puta manje, poput Kolumbije, a imaju oko 50 miliona stanovnika.
